Η εργασία της 1ης και 2ης ομάδας ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ
Μαρία- Χριστίνα- Γιάννης- Αντέλα- Ειρήνη
ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
Γεια σας το όνομά μου είναι Γιάννης και είμαι 11 χρόνων.
Είμαι αρκετά ψηλός και λίγο παχουλός, προτιμώ να φορώ σκουρόχρωμα ρούχα και μπότες. Το αγαπημένο μου χρώμα στα ρούχα είναι το σκούρο μουσταρδί. Επίσης σε ότι αφορά την εξωτερική μου εμφάνιση έχω καφέ μάτια, μαύρα μαλλιά και μπορώ να μαυρίζω εύκολα όταν κάθομαι στον ήλιο.
Είμαι λίγο νευρικός, αλλά οι φίλοι μου λκένε πως είμαι ευγενικός μα και δύσπιστος. Έχω πολλούς γνωστούς και τρεις πολύ καλούς φίλους. Τους φίλους μου πού και πού τους καλώ στο σπίτι μου και αυτοί με καλούν στο δικό τους, Είμαι αρκετά αυστηρός και σκληρός και πρέπει κάτι να είναι πολύ σημαντικό για να νοιαστώ.
Στα ενδιαφέροντα μου είναι να διαβάζω βιβλία, να γράφω χρησιμοποιώντας κώδικα, επίσης μου αρέσει η μαγειρική , η ηρεμία και το σχέδιο.
Πριν έξι χρόνια επισκέφτηκα για πρώτη φορά τη Σαλαμίνα και την λάτρεψα. Για να φανταστείτε όταν ήρθε η ώρα για να φύγουμε έκλαιγα.
Από πολύ μικρός με απασχολεί το επάγγελμα που θα ήθελα μεγαλώνοντας να κάνω και έχω καταλήξει σε τέσσερα επαγγέλματα: την αρχιτεκτονική, την μαγειρική, την αστροφυσική και των κώδικα. Στην πραγματικότητα όμως τα περισσότερα συναισθήματά μου τα νιώθω για την μαγειρική. Όταν μαγειρεύω αισθάνομαι δημιουργικός, ελεύθερος και ζωντανός και το μεγαλύτερο μου όνειρο είναι να αποκτήσω δικό μου πάγκο!
Γειά σας και από μένα με λένε Μαρία , είμαι 11,5 ετών και είμαι μαθήτρια της ΣΤ΄ τάξης .
Είμαι ένα ψηλό κορίτσι, με κανονικά κιλά. Τα μαλλιά μου είναι κοντά και σκούρα καστανά , επίσης έχω και μάτια καστανά. Συνήθως φορώ κολάν μονόχρωμα διότι δεν μου αρέσουν να έχουν στάμπες και σχέδια. Τον χειμώνα συνήθως οι μπλούζες μου είναι κυρίως φούτερ.
Οι φίλες μου λένε για μένα ότι είμαι πολύ αστεία, καλόκαρδη και έξυπνη, πάντως εγώ πιστεύω ότι είμαι λίγο αστεία, πολλή σπαστική και όχι ...και τόσο έξυπνη.
Στα ενδιαφέροντά μου είναι ο χορός και μου αρέσει πολύ το λάτιν και τα οριεντάλ. Και τους δυο αυτούς χορούς του κάνω εδώ και εφτά χρόνια. Ακόμη μου αρέσει να ζωγραφίζω κάτι που με χαλαρώνει πολύ. Τα πιο πολλά Σαββατοκύριακα καλώς τις φίλες μου σπίτι μου ή με καλούν αυτές στα δικά τους για να διασκεδάσουμε ή και μερικές φορές για να διαβάσουμε μαζί.
Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής μου ήταν όταν έπεσα από τις σκάλες στο σχολείο και αναγκάστηκα να κάνω πέντε ράμματα.
Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω νηπιαγωγός διότι μου αρέσουν πολύ τα μικρά παιδιά.
Γεια σας είμαι η Αναστασία είμαι 11 χρονών και πηγαίνω στο 4ο Δημοτικό Σχολείο της Νίκαιας.
Έχω καστανά μάτια, καστανά μαλλιά και είμαι αρκετά ψηλή. Μου αρέσουν τα ρούχα με έντονα χρώματα και μου ταιριάζουν καλύτερα τα κολάν
Αυτό που με κάνει ξεχωριστή από τα άλλα τα παιδιά είναι ότι φοράω κηδεμόνα για να ισιώσει η πλάτη μου.
Είμαι ευγενική με τους άλλους, κάνω πολλά αστεία, όμως ποτέ δεν γίνομαι προσβλητική. Συνήθως είμαι χαρούμενο άτομο , εκτός αν δεν έχω καλή διάθεση . Στους φίλους μου συμπεριφέρομαι πολύ καλά, αλλά για να σας εκμυστηρευτώ και κάτι στην αδερφή μου δεν συμπεριφέρομαι πολύ καλά, γιατί συχνά τη ς φωνάζω για το κάθε τι που κάνει.
Μου αρέσει πολύ να ζωγραφίζω στον ελεύθερο χρόνο μου και να πηγαίνω στο γυμναστήριο με την κολλητή μου φιλενάδα και να κάνω πιλάτες.
Η πιο σημαντική στιγμή της ζωής μου ήταν όταν γεννήθηκε η αδερφή μου. Θυμάμαι όταν ήρθε στο σπίτι άρχισα να ζηλεύω γιατί νόμιζα πως θα την αγαπάνε πιο πολύ από εμένα !
Κλείνοντας αυτά που λέω για εμένα θα ήθελα να συμπληρώσω πως μεγαλώνοντας θα ήθελα να γίνω συμβολαιογράφος και είμαι αρκετά αισιόδοξη πως θα τα καταφέρω στη ζωή μου.
Μ' αρέσουν πάρα πολύ τα ταξίδια, για αυτό και έχω ταξιδέψει σχεδόν σε όλον τον κόσμο. Όμως , τα ταξίδια μου δεν είχαν όλα το ίδιο ενδιαφέρον.
Πριν περίπου μισό χρόνο με τον πατέρα μου , την φίλη μου και τον πατέρα της κανονίσαμε να πάμε όλοι μαζί ένα ταξίδι στην Βουλγαρία. Είχαμε τη επιλογή είτε να πάμε με αεροπλάνο που θα έκανε περίπου 2 ώρες ή με πούλμαν που θα ταξιδεύαμε για 6 συνεχόμενες ώρες .
Σκεφτήκαμε και τις δυο επιλογές και αποφασίσαμε να πάμε με το αεροπλάνο για να γλιτώσουμε την ταλαιπωρία. Δυστυχώς όμως δεν υπήρχαν διαθέσιμα εισιτήρια, οπότε ο μόνος τρόπος ήταν να ταξιδέψουμε με το πούλμαν.
Την επομένη μέρα ξεκινήσαμε στις 6 το πρωί. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που είχαμε φτάσει σχεδόν στα σύνορα, ξαφνικά ακούσαμε ένα "ΜΠΑΜ" και εγώ αρχίζω έντρομη να φωνάζω. Ο οδηγός σταματά το πούλμαν και πανικοβλημένος βγαίνει έξω για να ελέγξει την κατάσταση. Ένα αμάξι ήταν κολλημένο πάνω μας . Μας είχαν λοιπόν τρακάρει. Ο οδηγός του αυτοκινήτου που μας χτύπησε άρχισε να ζητά συγγνώμη και να λέει ότι θα πληρώσει τις ζημιές που προξένησε στο πούλμαν μας.
Περιμέναμε για περίπου 1 ώρα στην άκρη του δρόμου μέχρι που ήρθε η οδική βοήθεια, μας βοήθησε διορθώνοντας πρόχειρα τις βλάβες και μετά από άλλη μισή ώρα μπορέσαμε να ξεκινήσουμε.
Φτάσαμε τελικά στον προορισμό μας με δυο ώρες καθυστέρηση και όλοι βγαίνοντας από το πούλμαν φωνάζαμε " επιτέλους, επιτέλους"
Αυτό ήταν το πιο παράξενο ταξίδι μου, μπορεί να κουραστήκαμε αλλά αυτή την εμπειρία θα τη θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή
ΕΙΡΗΝΗ
Πιστεύω ότι τα ταξίδια κάνουν ομορφότερη τη ζωή μας και εμένα μου αρέσουν πάρα πολύ. Θα ήθελα να σας πω για ένα περιπετειώδες ταξίδι μου στην Κρήτη.
Η αρχή του ταξιδιού έγινε με το αυτοκίνητό μας με το οποίο πήγαμε από το σπίτι στο λιμάνι του Πειραιά. Μπήκαμε στο καράβι " Κατερίνα STAR" . Το καράβι ήταν τεράστιο με ένα παολυτελέστατο σαλόνι. Μπαίνοντας , το πρώτο που κάναμε ήταν να βρούμε την καμπίνα μας όπου θα καθόμασταν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.
Έπειτα πήραμε από το μπαρ του πλοίου κάτι για να φάμε και απολαύσαμε το φαγητό μας με την χαρά των διακοπών που μας περίμεναν.
Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά ... μέχρι που το καράβι και ενώ έπλεε μεσοπέλαγα συγκρούστηκε με έναν βράχο , ο οποίος ήταν κάτω από το νερό και δεν φαινόταν. Ακούστηκε ένα " ΜΠΑΜΜ" και όλοι ταρακουνηθήκαμε και π[ανικοβληθήκαμε με τον φόβο ότι το καράβι θα βουλιάξει.
Για λίγη ώρα δεν ξέραμε και δεν μας έλεγαν τίποτα μέχρι που είδαμε να μας πλησιάζει ένα άλλο καράβι με μηχανικούς. Ευτυχώς οι μηχανικοί κατάφεραν και επισκεύασαν το πλοίο μας. Ο καπετάνιος έβγαλε ανακοίνωση από τα μεγάφωνα του πλοίου και μας είπε πως σε περίπου μισή ώρα θα φτάναμε στον προορισμό μας. Μαθαίνοντας αυτό το νέο μου έφυγε ο φόβος και το άγχος που είχα και μπορέσαμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας.
Τελικά φτάσαμε στην Κρήτη! Τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά ξέρω πως δεν θα ήθελα να ξαναπεράσω αυτό το άγχος . Παρόλα αυτά ήταν μια ωραία περιπέτεια.
ΞΑΝΘΗ
Τα ταξίδια κρύβουν πολλές φορές αρκετές εκπλήξεις και όχι πάντα ευχάριστες. Σε ένα λοιπόν από τα ταξίδια που έκανα έζησα κάποιες τέτοιες εκπλήξεις.
Στην αρχή του ταξιδιού ήταν όλα τέλεια, ήμασταν μέσα στο αμάξι με τα ξαδέλφια μου και την γιαγιά μου.
Κάποια στιγμή είδαμε μπροστά μας ένα τούνελ , ενώ ο ουρανός γύρω μας ήταν πεντακάθαρος. Πλησιάζοντας στο τούνελ είδαμε και μια πινακίδα που προειδοποιούσε τους οδηγούς να ανάψουν τα φώτα, εμείς όμως την αγνοήσαμε και τα αφήσαμε σβηστά.
Όταν όμως βγήκαμε από το τούνελ, ξαφνικά είδαμε τον τόπο να είναι γεμάτος ομίχλη !
Την ίδια στιγμή πετάχτηκε μπροστά μας και μια αλεπού με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο να τρανταχτεί έντονα για να μπορέσουμε να αποφύγουμε το τρακάρισμα,γεγονός που μας φόβισε αρκετά. Τόσο εγώ , όσο και τα ξαδέρφια μου φοβηθήκαμε ότι δεν θα φτάναμε ποτέ.
Θέλοντας να αλλάξουμε την τύχη μας καθίσαμε οκλαδόν και λέγοντας " ομμμμ!" ευχόμασταν να διαλυθεί η ομίχλη που μας κάλυπτε. Επιτέλους το θαύμα έγινε και το τοπίο σιγά - σιγά άρχισε να καθαρίζει. Λίγο πριν φτάσουμε στον προορισμό μας , η ομίχλη είχε πια εξαφανιστεί και εμείς ήμασταν ήσυχοι και χαμογελαστοί.
Τελικά φτάσαμε και πήγαμε αμέσως να βάλουμε μαγιό με σκοπό να πάμε στην παραλία., ενώ εγώ από μέσα μου έλεγα : " ευτυχώς ζούμε ακόμα" και γέλαγα.
ΘΩΜΑΪΣ
Καλή, δημιουργική και ασφαλής νέα σχολική χρονιά
Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2020
Οδηγίες για την έναρξη της σχολικής χρονιάς
Πατήστε : ΕΔΩ
ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΜΕ ΑΣΦΑΛΕΙΑ
Ο Αντώνης ήταν ένα 12χρονο παιδί που ζούσε με τους παππούδες του στην άκρη
ενός δάσους. Μια μέρα όταν κοίταζε το δάσος,
είδε ένα αστέρι που έλαμπε και το
φως του κατέβαινε αργά προς τα
δέντρα. Η περιέργεια τον έκανε να θέλει να πάει στο δάσος . Έτσι την επόμενη μέρα είπε στους παππούδες του ότι
θα πάει να μαζέψει μανιτάρια. Πήρε το
καλάθι με το φαΐ και μαζί με τον σκύλο
του ,τον Τόμπι ξεκίνησε σε ένα μικρό δασικό μονοπάτι. 
« Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα
κορίτσι που το έλεγαν Μαρία. Η Μαρία αγαπούσε 3 πράγματα την γάτα της την Νίνα
, τα βιβλία της και τις περιπέτειες. Η Μαρία ήταν κλειστή σαν χαρακτήρας και
αυτός ήταν ένας από τους λόγους που δεν έκανε εύκολα φίλους βέβαια όπως λέει
και η ίδια «Τι να τους κάνω τους φίλους όταν έχω την γάτα μου». Μόνο
που η γάτα της Μαρίας δεν λάτρευε τις περιπέτειες τόσο όσο η Μαρία , στο σπίτι
στο οποίο έμεναν ήταν λίγο περίεργο γιατί ξεκίνησαν να ακούν περίεργους ήχους
σαν να μιλάει κάποιος. Έτσι αποφάσισε να το εξερευνήσει.
Μετά από λίγο καιρό η Μαρία ανακάλυψε ότι το σπίτι στο οποίο έμεναν
υπήρχε ένας μεγάλος γίγαντας η Μαρία μόλις το έμαθε αποφάσισε ότι ήθελε να
φύγει αλλά μετά είδε ότι ο γίγαντας ήταν πολύ καλός και ευγενικός μαζί τους ,
το μόνο που ήθελε ήταν ένα σπίτι και φαγητό. Είχαν περάσει
δυο μήνες από τότε που ο γίγαντας έμενε μαζί και όλα πήγαιναν μια χαρά μέχρι
που η Μαρία είδε ένα περίεργο όνειρο . Το όνειρο που είδε είχε να κάνει με το
σπίτι της το οποίο στην άκρη ενός βουνού και το σπίτι ήταν έτοιμο να πέσει στη λίμνη
και μετά ξύπνησε. Η Μαρία
μετά από αυτό το όνειρο δεν μπορούσε να κοιμηθεί ο γίγαντας είχε καταλάβει ότι
κάτι δεν πήγαινε καλά έτσι αποφάσισε να πάει και να την ρωτήσει , η Μαρία του
είπε για το όνειρο της και μετά κοιμήθηκε .
Έχουν
περάσει 3 μήνες σχεδόν και δεν έχει συμβεί τίποτα για αυτό ο γίγαντας αποφάσισε
να πει και στην Νίνα για το τι έγινε . Η Νίνα νευρίασε διότι δεν την είχαν ενημερώσει
για το τι συνέβη αλλά μετά της εξήγησαν το λόγο που δεν της το είχαν πει από
την αρχή .
Έτσι έζησαν αυτοί καλά χωρίς να ξαναδεί κανένας τους κάποιο περίεργο
όνειρο και εμείς καλύτερα.
« O θεός
έπλασε τον κόσμο με σκοπό να
αυξανόμαστε και να πληθαίνουμε χωρίς αμαρτίες . |
| Κείμενο : Δημήτρης |
Παρασκευή 12 Ιουνίου 2026 ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΣΤ΄ ΤΑΞΗ 2025-2026 Φιλαράκια όπου και να 'στε ένα μόνο να θυμάστε όσα όμορφα περάσαμε μαζί, φιλ...
